'MOEDER' ZIJN, IS DAT NODIG?

Rosemarijn Roes

Het leven met kinderen is levend, onverwacht en vaak heel confronterend. Een kind laat gewoon alles zien wat er in hem of haar leeft. Het is woedend omdat het geen ijsje mag, even later zit het weer te spelen en dan wil het weer op schoot. Het is vrolijk of stil, of verdrietig. Een kind maakt geen onderscheid tussen goed of fout gedrag. Hij of zij ervaart iets en uit dat op een voor hem of haar karakteristieke manier.
Wij hebben vaak geleerd, door hoe de omgeving op ons reageerde, de directe impuls te negeren en te reageren met gewenst gedrag. We zijn langzamerhand vergroeid geraakt met die aangepaste persoon en tegelijkertijd verlangen we naar dat hele directe van een kind.
Wat zitten we allemaal gevangen in het idee dat het aan ons is om er voor te zorgen dat het goed gaat. Hoe vaak denk je niet dat wanneer je kind zich rot voelt dat jij daar wat aan moet doen, of dat het aan jou ligt. Hoe vaak denk je niet dat als jij je bijvoorbeeld gespannen voelt of onrustig, je moet weten waar dat aan ligt. Wanneer je inzicht hebt , kun je het oplossen, voel jij je beter, voelt je kind zich beter,denk je…
Die stem in je hoofd met dat voortdurende commentaar... De angst om werkelijk de controle kwijt te raken…
Die (onbewuste) manipulerende, dwingende onderstroom brengt dat wat we willen zeggen anders naar buiten en kinderen voelen dat haarfijn aan. Zij luisteren niet alleen naar de woorden, maar horen duidelijk je toon en zien je houding. Kinderen breken door je bescherming heen.
Toen bij mij volledig de controle weg viel , dacht ik: ”Alles is verloren. Ik ben het overwicht kwijt en alles gaat nu mis.” Een grote angst kwam omhoog, en ik wist niet meer wat ik nog kon doen. Na een tijdje werd het rustiger. Ik realiseerde  me dat het eindelijk ‘samen’ voelde met mijn kinderen. Daarvoor dacht ik altijd: ” Ik moet het (uiteindelijk) alleen doen.”
De ‘moederrol’ waarin ik dacht dat ik het beter wist, moest opvoeden en heel erg mijn best deed om voor iedereen te zorgen, was weggevallen. Wat overbleef was alleen maar  ‘Rosemarijn’ , maar ik dacht dat dat niet genoeg was. Wat me heel lang heeft verbijsterd is dat mijn kinderen steeds meer ontspanden en opbloeiden daarna.
In deze bijeenkomst is er veel ruimte voor persoonlijke vragen. Misschien kan het helder en voelbaar worden waar je kind je raakt en wat je overtuigingen zijn die daar overheen liggen.

Meer over Rosemarijn Roes >>>

Zie ook lezing en workhop Onvervuld verlangen en verwachtingen >>>

Copyright ©2006 Centrum Sterrenkind, All Rights Reserved.